Timke, 21 april 2007
Kenia Nairobi

Laaste week

Jambo friends!!!

Deze keer een “kort” berichtje, we zijn uitgeput! Nooit gedacht dat we na zo’n korte periode in het buitenland alweer naar huis zouden verlangen. Het is niet dat we ons vervelen, integendeel, er gebeurt vaak teveel om het allemaal een plaats te geven. Toch is het leerzaam, dat mag evengoed wel gezegd worden.
Nou goed, de mannen in het YMCA hostel, dat gaat redelijk goed. Vaak wat te laat, maar toch aanwezig op de projecten. Vaak wat moeilijk te motiveren, zeker de laatste week, maar zo nu en dan verbazen de jongens ons echt weer. We hebben een aantal klaslokaaltjes en de eetruimte bij ‘the childrens garden’ (weeshuis) van ware kunstwerken voorzien en de jongens hebben laten zien dat ze met 600 K-shilling (+/- 7 euro) per dag rond kunnen komen. Zelf lunch en avondeten regelen en de matatu naar de projecten betalen. Ze krijgen het zelfs voor elkaar om hier nog geld aan over te houden om te sparen voor souvenirs of sigaretten om mee terug naar Nederland te nemen.

En allemaal braaf eitjes gezocht met Pasen? Hier kennen ze dat tocht niet………………
Tijdens het paasweekend zijn wij een weekendje MOMBASA AAN ZEE gaan doen! Na de vreselijke nachtelijke rit van pak en beet 8 uur kwamen we aan op een idyllisch strandje even ten zuiden van Mombasa. Tiwi Beach, je weet wel, palmbomen, parelwit strand, zonnetje op 40 graden, gloeiend heet water, beetje koraal hier en daar, kleurige visjes, snorkelen in lagunes en grotten, vers fruit op het strand. Kortom, sluit je ogen en je kunt er je eigen droomparadijsje van maken.
We kwamen dus na een lange busrit aan op het strand en kregen voor het eerst echt te maken met oplichterij. Er was vanuit Nairobbery een voorschot betaald met de lokale matatu bestuurder, maar die beweerde echter niks ontvangen te hebben en die wilde toch betaald worden. Uiteindelijk is er dan toch betaald na heel lang onderhandelen waarbij ik het vermoeden al had dat de matatu bestuurder met de oplichter in Nairobbery had samengespannen. Later kregen we steeds meer indicaties dat het vermoeden juist was. Helaas, maar goed, weer een Kenya experience. Na opgelicht te zijn konden we eindelijk gaan afzien op het strand Na even in de schaduw van wat palmbomen te hebben gelegen vonden we het tijd om te gaan snorkelen, de gids had zich al zeker tien keer aangeboden en garandeerde ons de laagste prijs (fijn dat hij daar nog minstens de helft onder is gaan zitten na eventjes onderhandelen). Hij heeft ons Afrika laten zien… (hoe dan?), dit was de naam van een lagune waar hij ons naar toe bracht, het had precies de vorm van Afrika, incl. Madagaskar (alleen dan gelegen onder Zuid Afrika) dat verbonden was met Afrika door een tunnel. Misschien klinkt het wat raar en ik had jullie graag foto’s willen laten zien, maar het werd sterk afgeraden ook maar iets van waarde mee te nemen. Het bewijs leverde zich meteen aan: een vrouw komt overspannen ons tegemoet gelopen met al haar spullen en probeert ons uit te leggen dat haar man en een vriend van hun zijn aangevallen door locals met een kapmes! Ze hadden weinig waardevols bij, alleen de autosleutels. Doordat ze deze graag terugwilden zijn de mannen de locals achterna gerend (denk wel, de locals hadden kapmessen bij). Wij lieten ons echter niet tegenhouden en zijn mét onze guide verder gegaan naar de volgende lagune. Deze was gedeeltelijk overdekt doordat er twee grotten aan verbonden waren. Hier zagen we ook verschillende kleuren visjes en zelfs wat jumpfish (niet in het water,maar op de rotsen). Het was niet onaardig om daar even rond te zwemmen. Op de terugweg zijn we ook nog even Afrika in gedoken (het tunneltje naar Madagaskar vond ik wat te smal om uit te proberen).
Voor des avonds was er een maal geregeld door een van de jongens, bij een lokaal restaurant (lees: hut). Op weg daar naar toe hebben we een local bereid gevonden wat kokosnoten uit de boom te plukken. Met handen en voeten klimt deze local als een aap naar boven, plukt er een aantal (niet rijpe) kokosnoten uit en raast weer naar beneden. Als bezetenen slaan ze de noten op rotsen om de noot van het vruchtvlees te verwijderen en om als laatste de noot open te breken. Voor de eerste keer verse kokosmelk (niks vettige bounty, dit was wèl lekker!). Vervolgens veel te veel betaald voor 3 kokosnoten (400 Ksh, op straat koop je ze voor 15 Ksh per stuk kwam ik later achter), maar ach, ze hadden er wel moeite voor gedaan.
O ja, het restaurantje, uitgebreid gamba’s, inktvisringen, gerookte vis en rijst gegeten. Dit werd echter alleen door de echte diehards gegeten, niet erg want ik (Tom) kon zo des te meer eten. Ons avondmaal werd plotseling bruut verstoord door een vreemd gevoel aan de voeten van een van de Nederlandse deelnemers. Even onder de tafel graaien en hij duwt vervolgens zo hoppake een dikke krab bij Carolien in het gezicht. Ik wist niet dat mensen konden vliegen! Vanaf dat moment waren de meiden bang voor krabben en dat hebben we gemerkt. Op de stranden van Mombasa kennen ze het verschijnsel dat ’s nachts de krabben uit de zee komen om holletjes op het strand te graven. En laten ze dat nou met miljoenen tegelijk doen. Het strand zag (zwart) van de krioelende (witte) krabbetjes. Het geluid van het rustig neerslaan van de golven in de branding werd bruut verstoord door de panische angstkreten van de dames. En de mannen konden hun lol niet meer op, stiekempjes ik ook niet…
We zijn ook nog in Mombasa stad geweest, maar dat was allemaal wat minder dan Tiwi beach. Die avond dan maar weer de nachtbus terug naar Nairobi.

Afgelopen week, na weer een week hard gewerkt te hebben in de verschillende projecten, stond er weer een tripje gepland. Maandag, ’s Ochtends vroeg zijn we met de bus vertrokken naar Nakuru gelegen in het grote Rift Valley (breuklijn van Israël naar Mozambique. Het eerste stuk van de rit gaat door de highlands, waar ook Nairobi ligt en plots… dan kijk je neer op een uitgestrekte vallei. Schitterend uitzicht, natuurlijk trekt dat ook weer de nodige souvenir verkopers aan die je dan als vliegen van je af probeert te houden. We besloten een korte tussenstop te houden bij Lake Naivasha om hippo’s te spotten. Ook kwamen we er hier achter hoe kleurrijk de vogeltjes hier zijn. Onze weg vervolgde zich over de bumpy road naar Nakuru. De hobbels werden niet goed ontvangen door zowel de deelnemers als Imke die al een paar dagen pijn voelde in haar buik. Maar uiteindelijk zijn we toch nog levend aangekomen in het Kunste Hotel. Terry (Keniaanse supervisor) Imke en ik zijn vervolgens naar het Crater Med Centre gegaan zodat Imke van top tot teen gecheckt kon worden. Er werd een voedselvergiftiging vermoed waar Imke medicatie voor kreeg.
In de nacht kreeg ik het verdrietige bericht dat mijn oma overleden was. Gelukkig ben ik de afgelopen weken wel goed op de hoogte gehouden over oma’s situatie door het thuisfront. Haar overlijden komt dan niet geheel als een klap. Maar toch is het bizar dat ik de dag voor mijn vertrek naar Kenia nog even ben aangeweest bij oma om haar gedag te zeggen. Behalve dat ze mij alleen maar kon herkennen aan mijn stem (omdat haar ogen erg slecht waren) leek er niks aan de hand en was er niks dat mij het idee kon geven dat ik oma nooit meer zou zien. Wanneer ik straks thuis zal komen zal dat ook erg wennen zijn om bij de buren naar binnen te lopen en een lege leunstoel te vinden. Maar Leentje, ik zal beloven nog vaak op bezoek te komen.
De volgende dag zijn we supervroeg opgestaan om bij de ochtendgloren Kenia’s wildlife te spotten. Om 20 over zes stonden we bij de poort van Lake Nakuru NP. Het park zou niet voor 6.30 open gaan dus dat zou 10 min wachten worden… Om 6.30 begon het onderhandelen, na pak en beet een uur kwam de Keniaanse organisatie met het bericht dat we naar het Educational centre van het park moesten gaan om het een en ander te regelen. Daar bleek vervolgens dat we echt allemaal onze students ID moesten hebben om de korting te krijgen. Dit hadden we echter bijna allemaal niet bij waardoor de kosten weer een stuk hoger werden. Met z’n allen dan maar geld bijlappen om toch de kosten te kunnen dekken. Dus weer naar de ingang van het park om de betaling te regelen… zou zo gepiept kunnen zijn, zou je denken… Toen het uiteindelijk tegen negenen liep zijn we eindelijk het park binnen gegaan. Hè, eindelijk on the off-road! En de buschauffeur had off-road iets te letterlijk begrepen en draaide een modderig paadje in met z’n touringcar. Iets wat iedereen zich wel kan bedenken: Ga niet in de modder dabberen als je bak geen 4WD heeft! Het was in ieder geval wel een mooi plekje om 2 uur vast te staan…
Door de tegenslagen van de dag kunnen jullie je vast voorstellen dat frustraties bij o.a. de NL groep hoog op kunnen lopen, dat betekende dus een kapot raam door het te hard dichtslaan van de deur en vervolgens een uit de hand gelopen ruzie tussen twee deelnemers in een lodge van het park. Dit werd vervolgens zo goed en kwaad als het kon weer onder controle gebracht zodat het probleem in het hotel besproken kon worden. Zo konden we toch nog wat van het duurbetaalde park zien. Buffalo’s (ook de water variant: de waterbuffel), warthogs (Pumba’s onder de Lion King fanaten, gazelle’s, giraffen, bavianen, zebra’s, andere bok/hert-achtigen en zelfs 2 rhino’s. Oh ja, het hete toch ‘Lake’ Nakuru NP? Wie goed door de roze waas van miljarden flamingo’s kon kijken zag dat er inderdaad een meer in het park lag. Mein got, wat waren daar veel flamingo’s!
Maar het werd alweer tijd om terug naar het hotel te keren. Nog steeds voelde Imke zich niet geweldig, maar we zouden tot woensdag afwachten, dan had ze namelijk weer een afspraak bij de doctor.
Woensdag zouden we naar Nyahururu rijden om hier de Thompson Falls te bezoeken. Carolien en Imke gingen niet mee omdat zij zich nog steeds niet zo lekker voelden. De busreis voer voor een groot gedeelte door het vruchtbare Rift Valley en bracht ons op een gegeven moment over de evenaar heen. Hier zijn we even uitgestapt en kregen we een demonstratie om te bewijzen dat we echt op de evenaar waren. En vervolgens kreeg ik een certificaat om te bewijzen dat ik echt de evenaar gepasseerd ben. Vervolgens bij de Thompson Falls aangekomen hebben we een afdaling gemaakt om bij de voet van de waterval te komen. Een stevige, gladde klim naar beneden, maar wel erg mooi en veel groen bos. Bij de waterval aangekomen hebben we veel kiekjes gemaakt en zijn wel flink nat geworden door de nevel dat de 72 meter hoge waterval opwierp. Drijfnat! Eindelijk waren de deelnemers eens écht tevreden! (wel vaker denk ik, maar dat laten ze niet altijd merken)

Bij terugkomst in het hotel zijn Terry en ik met Imke weer naar het ziekenhuis gegaan omdat haar situatie niet verbeterd was. Hier werd aangeraden Imke een nacht daar te laten omdat ze uitgedroogd was en om de antibiotica via infuus binnen te krijgen. Het ziekenhuis was hartstikke schoon en met teveel personeel voor maar 2 patiënten kun je goede zorg verwachten. Dat was ook het geval en zo werd er weer snel een lach op Imke’s gezicht getoverd. Donderdag rond 12 uur werd Imke uit het ziekenhuis ontslagen en kreeg wat tabletjes mee om haar kuur voort te zetten. En zo konden we met de groep ook weer mee terug naar Nairobi.
Vrijdag bleek Imke toch weer last te hebben van pijn in de buik en diarree, daarom zijn we in Nairobi weer een ziekenhuis op gaan zoeken. Hier werd Imke weer opnieuw onderzocht en werd de medicatie veranderd. Al snel werd het resultaat weer zichtbaar en nu (zaterdagochtend) lijkt het geworstel met haar gezondheid over te zijn.
Vanmiddag gaan we samen met de Keniaanse groep uit eten in de stad, daarna gaan we met de studenten onderling naar de bios. En morgen de koffers inpakken en tegen de avond het vliegtuig in. Het is de bedoeling dat we tegen 5.30 in A’dam zullen landen en waarschijnlijk moeten we dan de trein terug naar het zuiden nemen. We hopen dat het in Nederland nog steeds goed weer is zodat we niet meteen weer de jassen aan moeten trekken.

Voor nu zeggen we kwaheri en tot volgende week!

Groetjes Imke en Tom
PS: pap, mam, Joep; we mogen er dit jaar dan alwéér niet bij zijn geweest op jullie verjaardag, maar de cadeautjes zullen veel goed maken! Nog een paar dikke verjaardagsknuffels van ons voor jullie!

Verras Tom en Imke in Kenia met een belletje via HalloBuitenland.nl